logo

reklam

NEDEN YAZAR İNSAN?

Senem NİSAN

Samandağ Jan ve Suphi Beyluni Anadolu Lisesi Öğrencisi

Birbirine arkasını dönmüş iki bedenin ruhlarının tutunuşlarında gizlenmiş bir eylemdi umut etmek ve birbirine arkasını dönmüş iki bedenin gözlerindeydi umudun makberi

Bir melodinin notaları parça parça dökülürken yeryüzüne, kırık kadehlerle havalanıyordu hüzün. Kelimeler kanatırken bir kalbi, yardanıyordu ruh. Kabuk tutarken hayaller, gözlerimin önünde yeni bir gelecek şekilleniyordu.

Kamçılanmış ruhumun kanlı parmakları bedenime gömülen bir çift gözdü. Kahverengi gözlerimde yatan mutlu son masallarını göremezdiniz ama hissedebilirdiniz. Bunca zaman gülüşlerin ardına saklanan onlarca olumsuz duyguya ev sahipliği yapan gözlerim çığlık çığlığaydı. “Ucuz birkaç cümle,” dedi arkadaşım ellerinde buruşturduğu kağıdı rastgele odanın bir köşesine fırlatırken alnına tutam tutam dökülen saçlarını kulağının arkasına ittirerek temiz bir kağıt daha çıkartı. Gözlerinin akına düşmüş yorgunluğu ona gözaltlarında mor halkalar armağan etmişti.

Beyaz kağıdı parmaklarının arasına sıkıştırdığı kalemin tükettiği mürekkeple kirletirken ona kilitlenmiş bakışlarından bihaber zihnimde onu imgeleyen görüntüden bir o kadar uzaktı.

Müphem duyguların tende bıraktığı hissiyatla raks eden sözcükleri beyaz kâğıda karalarken “söylesene” dedi. Bir insan neden yazar?

Neden yazardı insan?

Ölümlü dünyanın kıyısında yaşadığımız bilincinde sadece ardımızda bırakacağımız insanlara kendimizi unutturmamak için mi yahut gözlerimizde alevlenen duyguları dindirebilmek için mi? “bilmem” dedim aslında sorduğu sorunun omuzlarını büyük bir yükün altına aldığını hissettirmeden “sen niçin yazıyorsun?” O benim aksime kaykılarak oturduğu sandalyede büyük bir rahatlıkla omuz silkerken el aylarımı tahta masaya yasladım. “Eğer yazarsam durdurabileceğimi hayal ediyorum. Zamanı düşünceleri olayları, insanları… çünkü bazen olaylar, odak noktası ben olmama rağmen çevremde farklılaşabiliyor ve ben bunu durdurabilmek istiyorum .”

“işe yarıyor mu?”

“hayır, yarmıyor” sesinde çaresizliği duydum. Gözlerinin üzerindeki canlılık kendini tatlı bir hüzne bırakmıştı. Ama iyi hissettiriyor. Çünkü onları durdurmasam ’da kendimi durdurabiliyorum. Şimdi itiraf et.

Sen neden yazıyorsun?

Kuytu bir köşede bekleyen acı başını uzattı. Kör karanlıkta varlığı, zihnimde zincire vurulmuş ve susmaya ant içmiş bir canavarı oynuyordu. Pusuya yatmış benim dilimde intihar edecek kelimeyi bekliyordu.

“Matem”  dedim yazı yazmak benim geçmiş için tuttuğum bir matem.

 

Share
215 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

2+2 = ?